Zalig

Leo Vroman overleed in 2014. Tot twee weken voor zijn dood schreef hij gedichten.

Zalig om straks as te wezen
en mijzelf uiteen te vegen,
los van vragen, vrij van vrezen.
De lokale wind en regen

waaien vredig door mij heen.
In dat sissende geluid
druk ik mij dan anders uit.
Ik word iets anders dan alleen.

Maar hoe leer ik zoek te raken
en tussen zoveel andere wolken
aan mijn afwezigheid te wennen?

Zal ik eerst slierten van mij maken,
daarmee langs een spiegel kolken
en mij niet herkennen?

april 2012

Zes lege werkkamers. Daar begint ieder hoofdstuk van Katie Roiphe’s boek ‘Het uur van het violet’ mee. Zij beschrijft zes grote denkers/schrijvers/kunstenaars in hun laatste dagen: Susan Sontag, Sigmund Freud, John Updike, Dylan Thomas, Maurice Sendak en James Salter.

De hoofdpersonen gaan allemaal anders om met hun naderende dood. Maar ze hebben 1 ding gemeen: ze willen allemaal werken tot aan hun laatste snik. Vroman zou wat dat betreft niet misstaan in het rijtje.

Je zou zeggen: waarom lees je in je vrije uren ook nog over de dood? Ja waarom. Misschien omdat in het licht van de dood, zo duidelijk wordt waar het om gaat in het leven. Of omdat het zowel beangstigend als rustgevend is dat wij allemaal vroeg of laat die weg gaan.

Katie Roiphe heeft haar eigen redenen waarom ze dit boek schrijft; dat vertelt ze in de proloog.

Hoe dan ook. Het zijn prachtige portretten geworden. Het leven spat ervan af.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.