Anderhalf jaar geleden stond er bij de receptie van Liduina een pakketje met mijn naam erop. Er zaten spulletjes in van een vrouw die ik een tijdlang begeleid had. Ze had dementie, was vaak angstig en overleed aan de gevolgen van corona. Vrienden die haar huis hebben leeggehaald besloten dat er ook wat spulletjes waren voor de mensen in het verpleeghuis die haar in de laatste levensfase hadden bijgestaan.

Ik las haar vaak voor uit Toon Tellegen, uit haar eigen boekenkast. Daar kon ze -ondanks haar lijden- nog altijd om glimlachen. In het pakketje zat een beschilderd doosje met stenen en schelpen, een beeldje, bundels van Toon Tellegen, en een kopie van een briefje dat haar vrienden in haar brievenstandaard hadden gevonden en dat mij nog altijd kan ontroeren.

“Mijn laatste groet is voor hen die mij in mijn onvolmaaktheid kenden en mij liefhadden” Tagore

Vanmiddag ga ik voor tijdens een viering van het Oecumenisch Initiatief Gouda. Het thema is ‘Jij doet ertoe’. Ik ben geïnspireerd door die kleine vrouw die dat briefje met haar laatste groet in haar brievenstandaard achterliet.

Onderstaand gedicht komt uit een van de bundels en zal vanmiddag gelezen worden. Ik vind het prachtig:

Ik lig in bed.

Ik hoor mijn moeders voetstappen wegsterven

op de trap.

Nu heeft ze mij nog in haar hoofd

Nu wat anders.

Er is zoveel anders, anders

dan ik.

Ik kijk het donker in

en denk aan eindig en oneindigheid

en aan ontij en ontijdigheid,

Ik ben oud genoeg om over niets gerust te zijn:

er zijn zoveel moerassen en uitslaande branden

en zoveel verroeste en halfgezonken wrakken

en langzaam in de modder wegzakkende karren

en zoveel blinden en zoveel lammen

en van zoveel schapen in de sneeuw de karkassen

en zoveel zwanen en zwarte ganzen

in dichtgevroren wakken

en onder ijzel bezwijkende takken

van berken en dode sparren

in de donkere bossen van de Archangel

en nergens en nooit met wat anders

en nu denkt ze weer aan mij

denkt aan mij

denkt denkt

aan mij

mij.