De vloer op

-“Hoe is het met je man?

O, die is al drie maanden dood” –

Het is een heimelijk genoegen van me om stukjes gesprek af te luisteren van voorbijgangers. Niet hele telefoongesprekken die je in de trein hoort, die laten vaak weinig te raden over. Maar liefst van die korte flarden die je opvangt als mensen voorbij lopen. Het zou me niets verbazen als tekenaar Peter van Straaten zich ook liet inspireren door dat soort conversaties of uitspraken. Zijn scheurkalender hangt steevast op ons toilet en ik kan er steeds weer smakelijk om lachen. De mens in al z’n tekortkomingen.

De afgelopen vijf weken heb ik genoten van improvisatie-lessen van Cultuurhuis de Garenspinnerij. Eigenlijk is improvisatietheater niets anders dan vanuit een zin, situatie of een plaatje gaan spelen. Voor mij de manier om niet met gisteren of morgen bezig te zijn, maar helemaal in het moment te zijn. Heerlijk om met een groep leuke spelers een enthousiaste docente in een duizelingwekkend tempo scenes te spelen. Onvoorbereid natuurlijk. Gewoon de vloer op en kijken wat er ontstaat. Zo runde ik samen met Annette een slecht lopende kroeg, ergerde ik me aan mijn verkering die een bioscoopfilm voor de tweede keer zag, en daagde ik mijn leraar uit door op de stoelen te paraderen. Afgelopen maandag zelfs live begeleid door een van de cursisten die zijn gitaar had meegenomen.

Misschien is het bevrijdende aan improvisatietheater wel dat je alles mag doen wat je in het echte leven niet durft, kan of mag. Aan het einde van de avond hief een van mijn medespelers het glas “op de vrijheid om te kunnen spelen”. En daar proostten we op.

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren