Gisteren lag ik in bed met koorts. Vandaag voelde ik me alweer een stuk beter en mocht ik van mijn omgeving -en mijzelf -herstellen. Met een grote doos zakdoeken, een pot thee en een boek op de bank. Het boek heette De Hemel boven Parijs. En ik vond het toch mooi! Sommige recensenten noemen het ‘de nieuwe Stoner’ en ik begrijp die vergelijking wel. Het roept eenzelfde sfeer op; het gaat ook over een docent die ‘iets krijgt’ met een studente. Net als bij Stoner heb ik het boek in een adem uitgelezen en genoot ik van de prachtige zinnen en passages.

Waar gaat het over? Kort gezegd over een Parijse hoogleraar kunstgeschiedenis, Olivier, die een Nederlandse uitwisselingsstudente in de collegezaal ziet zitten die hem in een klap 25 jaar terug in de tijd slingert. (So)Fie lijkt op zijn eerste en grote liefde Mathilde. Hoewel hij aanvankelijk het contact met haar uit de weg wil gaan –geschrokken van zijn heftige gevoelens- kan hij daar niet aan ontkomen als zijn baas -die ooit een relatie had met de moeder van Fie- hem vraagt zich over haar te ontfermen, Parijs te laten zien, een beetje te helpen met haar studieopdrachten.

En zo ontspint zich een rondedans tussen de twee hoofdpersonages, met alle gevolgen van dien en met een verrassend slot.

In een interview zegt Bregje Hofstede, de auteur, over de thematiek:

“Voor mijn gevoel gaat dit boek over mensen die bang zijn te mislukken en de vele manieren die er zijn om dit op afstand te houden. Je kunt ruimte om je heen verzamelen door je niet vast te leggen. In de liefde bijvoorbeeld, door te denken: ik ben nog jong, ik wacht tot er iets beters langskomt. En dat voelt dan fijn. Maar op een gegeven moment wordt het vermijden van de mislukking de allergrootste mislukking, omdat je nergens aan begint.’

Dit boek is de debuutroman van Bregje Hofstede. Ik schrok een beetje toen ik haar geboortejaar las: 1988! My Goodness, ik word oud! En ook een beetje jaloers! Als je op je 25e zo’n mooi boek schrijft. Dat belooft wat. Ik kijk al uit naar haar volgende boek..