Blauwe hemel, gele akker

Ter ere van onze verjaardagen (alledrie van de winter) vertrok ik vanmorgen vroeg met mijn vriendinnen Sanne en Annette naar het Van Gogh museum in Amsterdam voor de workshop ‘een landschap vol gevoel’. Vincent van Gogh zocht en vond troost in de natuur. Tijdens zijn opname in een psychiatrisch ziekenhuis schilderde hij de olijfgaarden rond Saint-Remy.

In deze workshop werden we geprikkeld om- na een gericht bezoekje aan de schilderijen in de tentoonstelling- zelf een eigen dierbaar landschap voor de geest te halen en op doek vast te leggen. 

Ik werd me weer bewust hoe moeilijk dat is en wat een grootmeester Gogh is met kleur en sfeer, maar het was heerlijk en meditatief om zo bezig te zijn samen met mijn vriendinnen.

Olijfbomen zijn grillige oeroude bomen vol karakter. Ze zijn ook een universeel symbool van vrede. Hoe toepasselijk in deze tijd waar de verschrikkingen van de oorlog ook vandaag weer meedogenloos binnen denderen via het NOS journaal..

De Spaanse dichter Federico Garcia Lorca schreef onderstaand gedicht. Blauwe hemel, gele akker. Met een eenzame olijfboom als uitroepteken van de vrede.

Blauwe hemel.

Gele akker.

Blauwe berg.

Gele akker.

Over de verschroeide vlakte

stapt een olijfboom.

Een eenzame

olijfboom

2 gedachten over “Blauwe hemel, gele akker

  1. Nog een talent, Mirjam, en ook nog in de kleuren waarnaar onze gedachten met zoveel bezorgdheid heen gaan!

  2. Zo herkenbaar, heerlijk achter je ezel wat knutselen op de vierkante centimeter, inderdaad heel meditatief !

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.