Afgelopen vrijdag zaten we in het nieuwe Luxor en dompelden we ons onder in de nieuwe Jesus Christ Superstar. Regisseur Ivo van Hove en producent Albert Verlinde brachten dit jaar de iconische rockopera opnieuw uit. Met Jeangu Macrooy als Jezus, Magtel de Laat als Maria Magdalena en Lucas Hemming als Judas.

‘Jesus Christ Superstar is een prachtige – puur door songs gedreven – musical over een sociaal bevlogen vriendengroep waarin iemand, Jezus, zich tot een leider ontwikkelt met vernieuwende ideeën om op te komen voor mensen die geen stem hebben in de samenleving,’ aldus Ivo van Hove. ‘Het leidt tot een nieuwe beweging, een volksopstand. Woede neemt het over. Een verhaal van én voor onze tijd.‘ (www.ita.nl)

Marien vond het een geweldige ervaring, ikzelf heb ook genoten maar werd er -gek genoeg- niet helemaal door gegrepen. Misschien komt dat door de wat meer ‘sociologische’ benadering van Van Hove waarin de groep centraal staat die het ene moment Jezus op de schouders tilt en het volgende moment hem vermorzelt. ‘Heden Hosanna, morgen kruisigt Hem! Inderdaad, razend actueel. Dat zeker!

Wat ik persoonlijk miste was de diepgang van sommige personages. En dan met name een gelaagde Judas die toch -mijn inziens- de hoofdpersoon is van Jesus Christ Superstar. Vanuit zijn perspectief worden de laatste dagen van Jezus verteld. Lucas Hemming heeft een geweldige rauwe zangstem, maar bleef voor mij toch vooral een goede zanger en geen Judas.

Desalniettemin; ik had het niet willen missen! Het hele weekend resoneerde het na. We hebben zaterdag met Siem onze favoriete 2000 versie op dvd gekeken (met mijn favoriete Judas:Jérôme Pradon) en volop nagepraat over deze Goede Vrijdag ervaring.

In deze Stille Week draai ik veel klassieke muziek passend bij de lijdenstijd. Natuurlijk de Matthaus Passion, maar ook het Stabat Mater schalt regelmatig uit de boxen. Het liefst die van Giovanni Battista Pergolesi.

Het Stabat Mater is een middeleeuws gedicht van een monnik uit de 13e eeuw waarin beschreven wordt hoe Moeder Maria met tranen in haar ogen bij haar gekruisigde zoon Jezus staat.

De Italiaan Pergolesi schreef de muziek bij deze tekst in 1736 op zijn sterfbed. Hij was toen nog maar 26e. Misschien heeft zijn eigen naderende dood bijgedragen aan de intense wijze waarop hij het lijden en verdriet van Maria heeft weten te vangen. Het is hartverscheurend mooi.

Het Stabat Mater wordt ook besproken in de toffe Vlaamse podcast ‘Eerste hulp bij klassiek’. Clara de Decker en Sander de Keere behandelen in korte afleveringen steeds een bekend klassiek stuk waar ze gepassioneerd over vertellen. Voor moeilijke muziektermen is een alarmknop -met uitleg- en iedere aflevering wordt afgesloten met een samenvatting in 30 seconden. Ik vind ze ontzettend geestig, sympathiek en ze hebben kennis van zaken. Een aanrader dus!

De aflevering over het Stabat Mater wordt afgesloten af met de zin: Quis est homo qui non fleret?

Oftewel op z’n Vlaams: Amai, je moet hier wel bij wenen’.

Door mijn werk in het verpleeghuis ben ik de laatste tijd veel bezig met de zorgkloof die onherroepelijk op ons afstevent. Door de dubbele vergrijzing gaan er veel meer mensen met pensioen dan er op de arbeidsmarkt komen, en het aantal ouderen die zorg nodig hebben zal toenemen. Nu al werken 1 op de 7 mensen in de zorg. In 2040 zullen er volgens berekeningen van de Sociaal Economische Raad (SER) meer dan 2 miljoen mensen nodig zijn in de zorg. Dat is dan 1 op de 4 werkenden.

Dat gaat niet gebeuren, want ook in andere cruciale beroepen zitten we te springen om goede beroepskrachten.

Het is jammer dat er ook zoveel talent verloren gaat aan ‘bullshit-jobs’.

Antropoloog David Graeber introduceerde dit begrip in 2018. Een ‘bullshit job’ is een baan waarbij mensen het gevoel hebben dat ze weinig tot niets bijdragen aan de maatschappij, of misschien zelfs de maatschappij schaden. Uit gegevens van 2020 blijkt dat ongeveer 5% van de Nederlandse werknemers ervaart dat zij een baan hebben die altijd of bijna altijd zinloos is. Nog eens 15% geeft aan een baan te hebben die meestal nutteloos is. Al met al hebben ongeveer een op de vijf werknemers het gevoel dat hun baan het grootste deel van de tijd nutteloos is.

Als de mensen die nu een bullshitbaan hebben en ook een beetje affiniteit met de zorg, zich nou eens lieten omscholen. Dat zou helpen! Ze mogen natuurlijk ook een ander cruciaal beroep gaan uitoefenen zoals de 17-jarige Ruben die ik vorige week in het jeugdjournaal zag.

De Chileense schrijfster Isabel Allende schreef op 8 januari 1981 een brief aan haar stervende grootvader. Dit resulteerde in haar eerste boek: het Huis van de Geesten. Het was het begin van haar zeer succesvolle carrière als auteur. Er staan inmiddels ruim 26 boeken op haar naam, en steeds begint zij met schrijven op mijn verjaardag: 8 januari.

‘De Japanse minnaar’ gaat over de 82-jarige Alma. Zij woont sinds een paar jaar in een bejaardenhuis en heeft een persoonlijk begeleidster: Irina. Ze raken bevriend en Irina raakt gefascineerd door de levensgeschiedenis van de eigenzinnige oude dame. In het leven van Alma spelen twee mannen -haar neef Nathaniel en de Japanse Ishimei- een cruciale rol. Ook Irina zelf heeft een beladen geschiedenis die in het boek aan het licht komt.

De Japanse minnaar is zo’n boek wat heel lekker wegleest. Allende kan prachtig vertellen met een fijne opbouw, snelheid en humor. Ik zou het omschrijven als een familieroman in een boeiende (en deels onbekende!) historische context met een vleugje magie.

Als ieder boek van Isabel Allende geboren wordt op 8 januari ben ik het universum toch eigenlijk verplicht al haar boeken te lezen. Alzo.. nog 25 te gaan.

In de Preek van Leek staat er geen theoloog op de preekstoel, maar een inspirerend persoon uit de wereld van de politiek, cultuur of maatschappij. Omdat ‘mijn kerk’ de Federatie dit jaar 50 jaar bestaat organiseer ik- samen met Kim en Marien- een nieuwe serie van 4 Goudse Preek-van-de-Leken.

Tuinman, schrijver en dichter Jan Graafland beet de spits af in januari, en afgelopen zondag waagde Merve Yikilmaz zich op de preekstoel met het thema ‘De Wijsheid ligt op straat’. Merve werkt bij het Leger des Heils en verbond het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes met een casus uit de praktijk. Daarna aten we met elkaar -geheel in stijl van het Leger des Heils- soep en brood.

Marien heeft samen met zijn geweldige ‘soep-team’ in wijkcentrum de Walvis, 30 liter tomatensoep gekookt -met en zonder ballen, en vooral met heel veel liefde..

Soep is misschien wel het meest verbindende gerecht wat er is. Je kunt er veel van maken in een grote pan, iedereen lust het, en het is (hart-)verwarmend. Het was een mooie tweede Preek van de Leek en het smaakt naar meer..

Zie voor de volgende twee Preek van de Leken www.federatiegouda.nl