Twee jaar de dans ontsprongen maar nu heeft Covid-19 zich toch gemeld bij huize Brand. Zowel Siem als ik testten positief. Gelukkig zal het de milde omikron zijn die ons de loopneus bezorgt. Minimaal een week quarantaine. Dat dan weer wel.

Dus: boeken gereserveerd bij de bibliotheek, een lijstje met Netflix tips, maar allereerst eens in de eigen boekenkast gedoken. 

In het Geheime leven van kleuren vertelt Kassia St. Clair over de geschiedenis van kleuren. Ik kocht het boek een tijdje terug voor Marien in een museum. In verrassende korte verhalen wordt uitgelegd waarom Britse soldaten scharlakenrode uniformen dragen en dat het Shakespeare was die het verband legde tussen groen en jaloezie. 

En zo is er ook een kleur-anekdote over mijn situatie:

Wanneer in vroeger tijden een huis besmet was met de pest of een andere besmettelijke ziekte werd het witgekalkt; een mengsel van kalk, en calciumchloride of zout in combinatie met water. Het was een teken voor omstanders om het huis te mijden en het had een desinfecterende werking. 

‘Voor mensen die zich bezighielden met de strijd tegen epidemieën was het uitwissen van de ziekte met behulp van een emmer melkachtige desinfecterende kalk, een geruststellende bezigheid, misschien wel een ritueel. Is het toeval dat artsen rond die tijd de witte jas gingen dragen die een symbool van de medische stand zou worden?’

Ik denk niet dat er een witte jas aan te pas hoeft te komen, maar een emmertje wit-kalk…?