Net als zoveel andere Nederlanders zit ik vandaag thuis. Mijn college is afgelast en ook mijn supervisie is uitgesteld tot betere tijden. Ik hoest al een paar weken. Waarschijnlijk een ordinaire verkoudheid maar contact met kwetsbare ouderen kan ik beter vermijden. Vreemd hoe het openbare leven stil ligt, hoe ieder z’n adem inhoudt en beduusd gehoor geeft aan de oproep van de autoriteiten.

Alsof de duvel ermee speelt, past de theorie van mijn colleges over kwetsbaarheid naadloos bij de huidige situatie. We zijn in een contrastervaring op macroniveau terecht gekomen: geconfronteerd met onze mondiale kwetsbaarheid. We zitten met z’n allen in een fase van ontregeling, in een tussengebied, in quarantaine. We weten niet hoe dit verder gaat. Er toont zich vaak ook iets van waarde in zo’n ervaring; solidariteit bijvoorbeeld, communitas tussen de grensgangers.

Als geestelijk verzorger zijn we opgeleid tot het begeleiden van moreel beraad. Wat is goed handelen wanneer je tussen twee kwaden moet kiezen? Welke waarden spelen mee? Het kabinet moet momenteel belangrijke beslissingen nemen in dit duivelse dilemma. Scholen open of dicht? Vluchten annuleren of door laten gaan? Laveren tussen de risico’s voor de volksgezondheid en de economie.

Ik wens de bestuurders veel wijsheid toe en ons allemaal veel ‘communitas’. En als je dan toch thuis bent kun je volgens Marjoleine de Vos (gedicht van 14 maart in de bundel ‘Ik wou dat ik een vogel was’) de schoonheid van dichtbij ontdekken.

Ruimtevrees

Achter eilanden, daar weer achter
dijken,

zee en Zweden. Waar zou je heen?


De blik verliest je met zichzelf in ruimte


waar aankomst ver en ver te zoeken is.


Niet voor de woerd die plotseling en onbedaarlijk


groen het zonlicht en je oog inzwemt.


Kijk bij je voet, maant hij, waar speenkruid


bloeit, de lucht gespiegeld blauw is in het diep.


Voel warmte op je neus, zie ’t vroege blad


van vlier. Je keek te ver. Wat je zoekt is hier.