Onvoorstelbaar dat het nog maar een week geleden is dat we het verzoek kregen van de premier elkaar geen hand te geven en in onze elleboog moesten hoesten. Inmiddels hebben we bijna een week thuisgewerkt, thuis-onderwijs gegeven, houden we 1,5 meter afstand van mekaar, en vanavond is ook besloten dat de verpleeghuizen dicht gaan voor bezoek. Noodzakelijk maar intens verdrietig. Het is nog onduidelijk wat dit voor mijn werk zal betekenen. Ik peins over andere wegen. Creativiteit wordt geprikkeld door crises..

En niet alleen onze creativiteit wordt aangeboord. De social media en tv staan bol van hartverwarmende initiatieven. Een halfjaar terug las ik Rutger Bregmans ‘De meeste mensen deugen’ en ik denk dat we kunnen concluderen dat hij het bij het rechte eind had.  ‘Rampen en crises halen het beste uit ons naar boven. Er zijn weinig wetenschappelijke inzichten waar zo veel bewijs voor is, en toch wordt het vaak vergeten. Juist nu, tijdens deze pandemie, is het cruciaal om het te onthouden.’ aldus Bregman op de website van de Correspondent.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar er is een ware samenwerkingsexplosie op gang gekomen: ‘Niet alleen het coronavirus is namelijk besmettelijk; hetzelfde geldt voor vriendelijkheid, hoop en naastenliefde’

Ook thuis doen we ons best. Siem had zondagavond zijn dagschema al voor ons uitgetekend: in de kring, lees-circuit, eten en drinken..En zo zitten we nu iedere ochtend om 9 uur met z’n drietjes in de kring. Morgen zal mijn inbreng in het kring-gesprek zijn om Bregmans’ premisse tussen de oren te krijgen bij mijn enige, aller-dierbaarste leerling: ‘Siem-lieverd, de meeste mensen deugen.’

Hij zal me aankijken, een beetje met zijn ogen rollen, en zeggen zoals zo vaak: “Ja mam, dat wist ik allang”