Wat ik slecht verdraag zijn de youtube-kanalen waar mijn negen-jarige graag naar kijkt. Brabantse jongens die een challenge doen met hamburgers met tabasco of een adolescent met een wel heel irritante stem die commentaar geeft op een Minecraft-spel. Als Siem mijn gefronste wenkbrauwen ziet zegt hij: “Jahaa mam, dit zijn die jongens die volgens jou wat nuttigs met hun leven moeten gaan doen”.
Gelukkig zijn er ook programma’s waar we samen met plezier naar kijken, zoals de Proefkeuken, het jeugdjournaal en natuurlijk Klokhuis. Al 35 jaar is dit programma op de televisie, waarin 1 onderwerp wordt onderzocht, afgewisseld met scènes, sketches en liedjes.
Momenteel is er een special over Dood en Afscheid. In vier afleveringen – Wat is de dood, afscheid nemen, begraven & cremeren en rouw’, wordt het thema ‘al la Klokhuis’ serieus en toch lichtvoetig aan kinderen uitgelegd en besproken. Ik vind het geweldig.
En Siem? Die kijkt vol interesse, pinkt snel een klein traantje weg en vraagt dan: Mam, hoeveel tabasco kun je eten voordat je dood gaat..?
Tja…
Prachtig
Mooi, Mirjam!
Fijn, dat je dit met ons deelt.
En knap van Klokhuis om dergelijke programma’s ook te maken.
Dag Mirjam,
Ik heb eigenlijk maar een kort stukje bekeken. De rest lukte niet, teveel emoties, te veel tranen.
Daar schaam ik mij niet voor, maar het is soms wel “lastig”.
Het is niet te bevatten wat het verlies van je partner betekent, zeker als je al zolang bij elkaar bent.
Ik ben ervaringsdeskundige, maar veel liever was ik dat niet. Ik mis Inja elke dag.
Wel goed dat Klokhuis hier aandacht aan besteed, met en voor kinderen.