Afgelopen zondag bezochten we Singer Laren vanwege de tentoonstelling van Breitner. Breitner was mooi, maar nog meer onder de indruk waren we van de kunst van Levi Veluw. In zijn Labyrint of Memories dwaal je door zes zalen met installaties en werken. Zeker het slotstuk is duizelingwekkend tof.

Rond 1870 werd Laren ‘ontdekt’ als kunstenaarsdorp door Jozef Israels; Piet Mondriaan, Jan Sluijters en Leo Gestel vestigden zich daar. Ook het Noord-Hollandse Bergen is wel bekend als kunstenaarskolonie. Maar Volendam als artistieke pleisterplek? Dat weet ik nu, na het lezen van ‘De ontdekking van Holland’!

‘Je weet altijd te weinig over je eigen land’ schrijft Jan Brokken in zijn boek over de relatief onbekende kunstenaarskolonie in het Volendamse cafe Spaander. Vanaf 1881 kwamen vanuit de hele wereld ruim 1400 schilders- waaronder opvallend veel vrouwen- naar het dorp aan de Zuiderzee om te schilderen; Hollandse luchten, zeegezichten maar ook heel veel dorpstaferelen en portretten.

Ik heb met veel plezier gelezen en genoten van de prachtige afbeeldingen. Eigenlijk word ik altijd blij van Jan Brokken, wat zijn thema ook is. Omdat hij zo vol begeestering schrijft over iets wat hij ontdekt heeft; dat werkt aanstekelijk! Soms slaat hij misschien een beetje door in zijn informatie-overdracht; er passeren wel heel veel kunstenaars de revue. Net als in een museum kun je wat overvoerd raken van al ’t moois. Desalniettemin: Volendam staat op mijn verlanglijstje om te bezoeken.

Ik las een recensie van de VPRO over de -met een BAFTA (British Academy Awards) bekroonde- miniserie ‘The Sixth Commandement’. In deze vierdelige serie worden twee oudere Britten gemanipuleerd door een charismatische student Ben die op hun geld uit is, en hen uiteindelijk zelfs de dood in jaagt.

Het is het waargebeurde verhaal van de moord op Peter Farquhar (69) in 2015 en de poging tot moord op zijn buurvrouw Ann Moore-Martin (83) twee jaar later. 

Wat zo knap en ontroerend is aan deze serie is dat niet de dader centraal staat, maar de slachtoffers. Twee innemende intelligente mensen die hun leven op orde hebben, maar eenzaam zijn. Ze missen het om geliefd te zijn, te worden vastgehouden.

De fantastisch gespeelde Farquhar (door acteur Timothy Spall) sluit je direct in je hart. Hij speelt prachtig en integer de gelovige katholieke Peter die worstelt met zijn homoseksualiteit en uiteindelijk tot over zijn oren verliefd wordt op Ben.

Want het zit zo: je hebt mensen wie de waarheid mooi staat en mensen wie de leugen verfraait. Waterplanten hebben de zomerwarmte nodig om op te bloeien. Noefar Sjalev had het vuur van het verhaal nodig om te blozen.

Een onzeker onopvallend 17-jarig meisje werkt in een ijssalon. Op een dag komt een uitgerangeerde zanger in de salon en maakt beledigende opmerkingen over haar uiterlijk. Ze loopt over haar toeren de winkel uit, maar hij komt haar achterna in de veronderstelling dat ze zijn wisselgeld meeneemt. Ze zet het op het gillen en als buurbewoners toesnellen en vragen of hij haar aangerand heeft, knikt ze. Vanaf dat moment wordt alles anders.

Wat een geweldig boek: Leugenaar van de Ayelet Gundar-Goshen. Ik heb het in een adem uitgelezen. Spannend als een thriller en droogkomische situaties, maar psychologisch briljant doordacht en met prachtige zinnen en metaforen.

De auteur is psycholoog en schrijfster; ik ga zeker nog meer van haar lezen!

Vorige week kon je in ’t kletsnatte Gouda een dapper groepje wandelaars met paraplu’s spotten. Het waren de zinzoekers. We wandelden met als thema; ‘de geest moet waaien’. Een wandeling langs verlaten plekken, telefooncellen, en molens en titaantjes.

In tweetallen wisselden we uit waardoor we in de beweging komen, wat stilstand kan brengen, hoe we verbinding leggen met het hogere en wat we bakken van onze inspiratie en dromen.

Siem is een gevoelige ziel. Ik geef toe; het kan soms wat uitmonden in wat groteske uitspraken. Als zes-jarige riep hij theatraal: ‘Maar mam, jij weet niet wat voor marteling het is om zonder mijn beste vriend naar de kinderopvang te moeten!’ Maar heel vaak zegt hij mooie en rake dingen, zoals afgelopen week toen we in het mooie Limburgse land liepen.

‘Soms voel ik iets, maar dan kan ik aan jullie niet goed uitleggen wat ik precies bedoel’.

Ik vertelde dat sommige dingen ook moeilijk in woorden te vatten zijn, en dat dat precies de reden is waarom mensen al eeuwenlang muziek maken, schilderen, dansen en beeldhouwen.

Dat begreep hij wel als liefhebber van breakdance en pianospelen. Daarover gesproken: hij snelt zijn moeder in rap tempo voorbij met zijn pianolessen..