Toen ik met zinnige praat begon in 2013- heette mijn eerste presentatie ‘Geweldige Vrouwen’ waarin ik drie vrouwelijke pioniers in de schijnwerpers zette: Anne Zernike, Helene Kroller Muller en Marga Klompe.  Ik zou mezelf niet als feministe bestempelen, maar ben de krachtige vrouwen van weleer eeuwig dankbaar voor hun daadkracht en lef om naar voren te treden in een mannenwereld. 

Voor mijn verjaardag kreeg ik 1001 vrouwen in de 20^e eeuw, een prachtig boek met korte omschrijvingen van bekende en onbekende Nederlandse vrouwen uit de vorige eeuw. Heerlijk om in te grasduinen, en steeds weer nieuwe inspirerende vrouwen te ontdekken. 

Mede daardoor geïnspireerd lees ik boeken van vrouwelijke auteurs uit de vorige eeuw. Schrijvers die soms veronachtzaamd zijn in hun tijd, maar die nu uit de archieven zijn opgevist (zoals Jane Gardam). Een nieuwe ontdekking voor mij is Anita Brookner (1928-2016). Ik las een nieuwe vertaling van haar debuut uit 1981 ‘Een frisse start’.

Boeken van Brookner zijn grootdeels autobiografisch. Hoofdpersonen zijn intelligente, gereserveerde en eenzame vrouwen zoals Ruth Weiss in ‘Een frisse start’. Ze is letterkundige, gespecialiseerd in Balzac en woont tot op hoge leeftijd bij haar ouders. Ze is weinig succesvol in de liefde.

Brookner schrijft nuchter, met zelfspot, en stelt tussen de regels door existentiële vragen. Ik heb genoten van de karakterschetsen en schrijfstijl. Een briljante passage is wanneer Ruth gaat koken voor een man:

Ze was ontsteld over het aantal ingrediënten en ook over het feit dat de in het gerecht prominent aanwezige prei nauwelijks te verkrijgen was. Ze had dit twee maanden eerder moeten doen. Uiteindelijk vond ze bij Harrods wat armetierige stronken, die als langdurig zieken in hun kistjes lagen en uit voorzorg met blauw vloeipapier waren omwikkeld.

Wanneer iemand prei als langdurig zieken in een kistje beschrijft, ben ik om. Geweldige auteur.