Afgelopen woensdag bezochten we -onder lichte druk van onze Brabantse collega’s- eindelijk de Efteling. En met plezier! In een van de wachtrijen (jawel in die heen-en-weer-hekjes) zei ik: Nou, die repeterende muziekjes blijven in elk geval lekker in je hoofd hangen.

De maker van deze muziek overleed afgelopen jaar, zo hoorden we zaterdagavond in Uit het Leven, waarin ‘een eerbetoon wordt gegeven aan de nalatenschap en betekenis van bekende en minder bekende personen die in 2023 zijn overleden’. Ruud Bos componeerde de muziek voor veel attracties van de Efteling, maar ook de begintune van de Fabeltjeskrant en Bassie en Adriaan. Allemaal zonder twijfel in ons collectief geheugen.

Ook overleden andere grootheden zoals Paul van Vliet, Marga Minco, Tina Turner, David Crosby, Wim de Bie en Huub Oosterhuis. Van deze laatste had ik lange tijd woorden op een prikbord boven mijn werkbureau hangen. Zijn teksten zullen nog lang doorleven, net zoals de herinnering aan al die lieve mensen die ons het afgelopen jaar zijn ontvallen.

Sterven zal je ooit

Maar vandaag
en godweet morgen
kun je leven, doen, zien
iemand voor iemand zijn
misschien
en het verschil maken, toch
tussen onverwisselbaar uniek
en om het even
tussen dood en leven.

Allen een heel goed en gezond 2024 gewenst!

In deze kerstperiode mocht ik vroeger een kerstbal uitzoeken bij Jacob. “Jacob” was ’t dorpswinkeltje waar vanalles werd verkocht: van doperwten tot babypakjes, van groene zeep tot kerstballen. Ik kan mij de geur nog herinneren en Jacob die mank kwam aanhobbelen om de boodschappen af te rekenen.

Aan Jacob moest ik denken tijdens het lezen van Middaguur van Dörte Hansen. Een heerlijke roman over het leven in een fictief dorpje op het Noord Duitse platteland (tegen de grens van Denemarken).

Alle bewoners van Brinkebüll worden meesterlijk beschreven. Ook daar is een dorpswinkeltje: deze wordt gerund door de vinnige Dora Koopmann. Hoofdrollen zijn weggelegd voor kroegbaas Sönke Feddersen, zijn vrouw Ella en hun zonderlinge dochter Marret Ünnergang, die met de Ontwaakt! haar dorpsgenoten waarschuwt voor het einde der tijden. Zij “loopt een kind op”, die Sönke en Ella opvoeden omdat Marret daar zelf niet toe in staat is.

In de hoofdstukken zijn hele zinnen onvertaald gebleven uit het plat-Duits. Door de context begrijp je meestal prima wat ermee wordt bedoeld en voelt het alsof je in een Lars-von-Trier achtige film zit over Brinkebüll.

Je leest hoe er wordt omgegaan met dorps-geheimen, met de tragische dood van een klein jongetje en met “import”:

“Ze maakten een schifting tussen alle nieuwe dorpsbewoners, en er waren precies twee soorten; Seggt moin en Seggt keen moin”

Er verandert veel in het dorp in de jaren zestig door modernisering en ruilverkaveling, maar het middaguur lijkt als enige onveranderd. Hoewel.. De boekenbus met zijn toeter haalt de dorpsbewoners eens per twee weken uit hun rust. Ook dit is een feest van herkenning!

Het zal weinigen ontgaan zijn; mijn man heeft weer iets moois van de grond gekregen. Tot 17 december is World Press Photo in de Goudse Chocoladefabriek te zien. Hij is soms niet bij te benen, die projecten-man van mij. Gisteren werd hij door Sint geroemd om die tomeloze energie en daadkracht met een piek voor in de kerstboom en het gedicht: Hallo, hallo wie piekt daar zo?

Ikzelf werd door diezelfde Sint Nicolaas in het zonnetje gezet maar kreeg ook een kleine vermaning:

Mirjam van Esschoten, lief, leuk en klein

maar wat de Sint vernam is niet zo fijn.

Bekend als dame van geestelijke woorden,

maar wat ik nu allemaal hoorde:

’t gaat over gebaren en schuttingtaal,

moet dat allemaal zo groot en verbaal?

Ik vind het allemaal veelste dol.

Lief, leuk, klein meisje? M’n Hol!

Het was weer een hilarische en gezellige avond met altijd een hoofdrol voor de gedichten. En een zeer geslaagde eerste surprise van Siem voor opa Jan over hun gezamenlijke held James Bond.

Ik heb een nostalgische kant. Kan genieten van historische romans, oude hippie muziek, en ik heb gesmuld van de Grote Harry Bannink podcast. Ik kan dan soms verleid worden door de gedachte dat het vroeger mooier of liever was; nog geen vervuiling en consumentisme op wereldschaal, gemeenschapszin, idealen..

Ik las Schemerleven van Jaap Robben (wat een geweldige auteur!)

De roman vertelt het verhaal van de 81-jarige Frieda Tenderloo. Na het overlijden van haar echtgenoot en de verhuizing naar een verzorgingshuis, denkt zij terug aan hoe zij als jonge vrouw in de jaren ’60 verliefd werd op de getrouwde Otto. Ze beleven een intense liefde en zij raakt in verwachting. Wat volgt is het spannende en tragische relaas van hoe er in het katholieke Nijmegen van de jaren ’60 werd omgegaan met ongehuwde zwangere vrouwen.

Schemerleven is een gevoelige, fysieke roman die je heel dichtbij de hoofdpersoon laat komen. Ik heb het verslonden. En het laat de andere kant zien van: ‘Toen was geluk heel gewoon’

Ik heb een eigenzinnig en origineel kind, al zeg ik het zelf. Mijn zoon heeft het talent uitbundig verslingerd te raken aan een personage en daar volledig in op te gaan. Het is een goede imitator.

Zo hebben we een periode gehad dat hij nooit zonder zijn roze gitaar op pad ging vanwege zijn idool Dirk Scheele. Hij kon nauwelijks praten maar zingen kon hij wel, inclusief bijpassende mimiek.

Daarna volgde Spiderman, Tarzan -inclusief lendendoek, oerwoud-kreten en blauwe neus toen hij tegen de koelkast slingerde- de gelaarsde kat, Zorro, Graaf Floris, Harry Potter, Michael Jackson en Jack Sparrow.

En nu is het Bond. James Bond.

Dan bof je met een vader die op een zondagmiddag al zijn skills inzet om een filmpje met je te maken. Met een wc rolletje op de mobiele telefoon en een heuse set op de slaapkamer. Vol overgave. Van wie zou hij het hebben.