Twee weken vakantie, op 5 plekken logeren. Dat voelt als een maand weg.

Bazel is een prachtige studentenstad waar we geweldige musea hebben bezocht, verkoeling hebben gezocht in de Tinguely-fontein en ons stroomafwaarts in de Rijn hebben laten meevoeren. Erg prettig met 36 graden.

De Franse Alpen zijn altijd weldadig; gewoon de bergen in met een stokbrood, water en chips in de rugzak. Regelmatig een plons in een bergmeer of een lekker myrtylle taartje in een berghut. En dan genieten van het uitzicht.

En tot slot een paar dagen ‘afslappen’ bij Ineke en JanJaap in de Dordogne, waar de dagen verglijden in een heerlijk ritme van lummelen, knutselen, wasjes doen, pannenkoeken bakken, steeds weer lekker eten, en lezen natuurlijk.

Op al die bestemmingen sleepte ik het vuistdikke ‘Het lied van ooievaar en dromedaris’ met me mee. En zonder morren. Want wat een fascinerend boek. Geïnspireerd op de mysterieuze schrijvende zusters Emily, Charlotte en Anne Brontë schreef Anjet Daanje dit bijzondere boek. In elf afzonderlijke verhalen zoeken de verschillende hoofdpersonen naar houvast in het leven. Het gaat over geloof en bijgeloof, leven en vergankelijkheid. En steeds waart daar de geest van Emily Brontë rond (die bij Daanje Eliza May Drayden heet). Een beetje duister allemaal, maar adembenemend mooi.

Het eerste verhaal start in 1847 in Yorkshire en het laatste verhaal eindigt in 2007 in Groningen. En wat een genot; ik heb het nog niet uit. Ook thuis mag ik in eigen tuin of vensterbank nog even lekker verder lezen en in dezelfde sfeer blijven.

Wat ook helpt is Kate Bush. Ook zij werd geïnspireerd door Emily Brontë. Ze schreef haar wereldberoemde nummer nadat ze als 18-jarige Brontë’s roman Wuthering Heights las. Ze gebruikte letterlijke teksten uit het boek en de muziek schreef zij zelf. En ook dat is gerust magisch te noemen.