Zit ik vorige week voor de televisie, schiet ik vol bij een reclame! De tranen rolden over mijn wangen:

http://www.youtube.com/watch?v=i6DZVeE_lFE

Misschien komt het door de pianomuziek, of is het een restant zwangerschapshormoon of omdat de blaadjes vallen, maar dit filmpje ontroert me. Het doet me denken aan een boek dat een aantal jaren geleden verscheen van een Australische palliatief verpleegkundige Bronnie Ware.
Ze vroeg aan mensen op hun sterfbed waar ze spijt van hadden. Opvallend is dat mensen het niet betreurden dat ze niet aan hun wereldreis waren toegekomen, of hun school niet hadden afgemaakt of de begeerde promotie niet hadden behaald. Het bleek om heel ‘normale, alledaagse wensen’ te gaan. De top vijf van spijtpunten van stervenden zijn:

1. Ik zou willen dat ik de moed gehad had, om een ‘waar’ leven te leven. En niet het leven dat ánderen van me verwachten.
2. Ik zou willen dat ik niet zo hard gewerkt had
3. Ik zou willen dat ik de moed had gehad mijn gevoelens te uiten
4. Ik zou willen dat ik in contact was gebleven met mijn vrienden
5. Ik zou willen dat ik mezelf meer had toegestaan gelukkig te zijn

In het filmpje van Marc en Mark wordt bovenstaande naar mijn idee mooi geïllustreerd. Dela heeft het begrepen: Waarom wachten met iets moois zeggen, als het ook vandaag kan? Voor de liefhebbers nog een extraatje. Een korte docu over Marc en Mark. Het duurt vier minuten:

http://www.youtube.com/watch?v=B-CUqRySIeE