Ik las Efter van Hanna Bervoets. Efter speelt zich af in de ‘nabije toekomst’ en gaat over de liefde. En dan in het bijzonder over de hopeloze, verslavende liefde. In deze toekomst wordt verliefdheid als een psychische aandoening gezien. Je kunt behandelt worden in klinieken voor je liefdesverslaving en farmaceutisch bedrijf Fizzler is bezig een medicijn te testen tegen verliefdheid en liefdesverdriet:Efter. Je volgt de lotgevallen van een aantal mensen die met Efter te maken hebben. Efter blijkt verschillende (bij-)werkingen te hebben. Een journaliste probeert boven tafel te krijgen wat het middel doet, hoe ermee geëxperimenteerd wordt en wie er geld aan verdient.
Efter is een combinatie tussen een roman, een thriller en een beetje science fiction.
Het boek leest niet echt vlot weg, en dat komt doordat er gestrooid wordt met verzonnen cyber-termen zoals de ‘Seos’ (een soort smartwatch) en ‘Toad’ (een soort tablet). Daarbij zijn de hoofdstukken in de vorm van een soort van blogs. Ook dat maakte het lezen (onnodig) ingewikkeld.
Ik vond echter de maatschappijkritische en ethische kant van Bervoets’ boek wel interessant. Door de roman ben ik opnieuw gaan nadenken over medicatie die invloed hebben op je gemoedstoestand zoals antidepressiva. Ik moest denken aan Dick Swaab met zijn bestseller ‘Wij zijn ons brein’. In 2012, toen mijn hormonen mijn persoonlijkheid min of meer overnamen, ben ik stukjes uit zijn boek gaan lezen. Destijds was ik er vrij zeker van dat een mens grotendeels bepaald werd door interne chemische processen. Nu, weer gezond, voelt het alsof ik de controle terug heb over mijn gedachten en gedrag en ‘ben ik weer mezelf’, althans wie ik denk dat ik ben. Want boeiend blijft de vraag wat dat nou is; jezelf zijn? Is iemand die antidepressiva gebruikt en daarvan opknapt, nu minder of juist meer zichzelf? Moet je er zelf uitkomen, zonder pillen, omdat neerslachtigheid bij het leven of bij je karakter hoort? Is het goed om een tijdlang (liefdes)verdriet te hebben, de duistere krochten van je ziel te leren kennen, tot op de bodem te gaan..? Ik vind het moeilijk, ben een sterk voorstander van antidepressiva, maar het triggert mij wel weer om Dick Swaab alsnog (met mijn niet-zieke mind) te gaan lezen. En dan hoop ik toch dat ik ontdek dat ik iets meer ben dan mijn brein alleen. Bij voorkeur iets met een ziel ..Een arme ziel voor mijn part, die mag mee-snikken met Sandy:
Ik kijk regelmatig in het boek van Dick Swaab, heel interessant.
Maar natuurlijk hebben we ook een ziel lieverd.
Alle goeds!
Jezelf: ik ben er zelf ook mee bezig. Mooi om te lezen hoe je ervaringen je kijk op dingen kunnen veranderen. In mijn idee kom je daarmee steeds dichter bij je ware zelf. Door je ervaringen kom je als het ware steeds dichterbij wie je werkelijk bent. Juist ook door het nieuwe en het oude naast elkaar te leggen. Ik ben idd benieuwd naar hoe je nu het boek van Dick Swaab beleefd.