Als Siem pianoles heeft, drink ik vaak een kop thee in de foyer van de Garenspinnerij. En daar viel mijn oog op deze quote op de muur:

Vorige week mocht Siem voor het eerst optreden, na vier maanden pianoles. Hij kroop achter de vleugel en speelde zijn versie van Pirates of the Caribbean. Mijn moederhart zwol natuurlijk van trots, maar eigenlijk voelde ik ontroering bij ieder optreden die avond.

Oud, jong, verlegen, onzeker of juist met een beetje bravoure; allemaal gingen ze daar -in alle kwetsbaarheid- zitten op de pianokruk en en legden hun ziel en zaligheid in hun optreden.

En dan: de ontlading van het applaus, en het openbreken van die gezichten.

Ja, van applaus groei je.