Grote gezinnen die op zondagochtend naar de kerk lopen. Mannen in stemmig kostuum, vrouwen met rok en hoed (soms in een plastic tasje). Met dit beeld ben ik opgegroeid in mijn geboortedorp Driebruggen, en ook in Gouda is nog een behoorlijk grote reformatorische gemeenschap.

Het wordt wel de laatste Nederlandse zuil genoemd: de refo’s -zoals ze ook zichzelf noemen- hebben eigen kerken, scholen, een eigen krant (het Reformatorisch dagblad) en politieke partij (de SGP). Het gaat om ongeveer een half miljoen Nederlanders.

Wat geloven deze mensen, waarom houden zij zo strikt vast aan de bijbel en de traditie, twijfelen zij nooit, hoe verhouden zij zich tot de steeds meer seculiere wereld om zich heen? Dit soort vragen maakten destijds dat ik religiestudies ben gaan studeren.

Journalist en podcastmaker Maarten Dallinga heeft deze vragen ook. Hij maakte de prachtige podcast-serie ‘Niet van de wereld’ voor Omroep Gelderland.

‘We leven wel ín de wereld, maar zijn niet ván de wereld’ Dat zeggen reformatorische christenen om aan te geven dat ze zich wel moeten verhouden tot ‘wereldse’ gebeurtenissen en verleidingen, maar dat zij tot de wereld van God horen en dat de bijbel hun richtsnoer en waarheid is.

Dat daar een spanning in zit, wordt in de serie mooi duidelijk. Dallinga heeft gesprekken met voorgangers, journalisten van het RD, jeugdleiders, christenen die tot een orthodoxe gemeente behoren, en zij die eruit zijn gestapt.

Een rode draad in de serie is een logeerweekend waarin Maarten een weekend meedraait met een gezin in de Betuwe. Maarten noemt zichzelf agnost en woont samen met een man. Ruud en Lianne hebben zes kinderen en gaan naar de hersteld hervormde gemeente. Het hele gezin draagt het hele weekend een microfoontje wat een intiem en openhartig inkijkje geeft in de leef-en beleefwereld van deze -toch meestal- gesloten gemeenschap. Het levert mooie gesprekken op. En het schuurt.

Ik vond de serie zorgvuldig, integer en persoonlijk. De podcast is vooral een pleidooi om elkaar echt te ontmoeten en de tijd nemen om naar elkaar te luisteren. Om elkaar te willen begrijpen ook al ben je het niet met elkaar eens.

De podcast eindigt met woorden van de theoloog Anne van der Meiden:

‘Wie steeds omhoog kijkt vergeet de aarde, wie steeds in zichzelf kijkt vergeet de naaste.’