Vrijdagavond arriveerde ik in het Dominicanen klooster in Huissen. Ik volgde daar -samen met mijn 14 collega’s geestelijk verzorgers- het retraite-weekend ‘Dat onverwoestbare in mij’ door filosofe Welmoed Vlieger.

We lazen teksten van drie ‘innerlijkheidsdenkers’ – Martin Buber, Sören Kierkegaard en Etty Hillesum – om te onderzoeken hoe je om kunt gaan met angst, vertwijfeling en levensvragen. We gingen met elkaar in gesprek, volgden een meditatie, voegden ons in het kloosterritme van vieringen en stilte. En gisteravond keken we de bekende film ‘As it is in heaven’ uit 2004.

Hoewel ik deze film minstens 2 keer eerder had gezien, bekeek ik hem nu met nieuwe ogen. Er ontvouwde mij zich opeens een modern evangelie waarin dirigent Daniel een messiaans-achtig figuur is, die krachten in mensen aanspreekt die ze verwaarloosd hadden of niet meer wisten dat ‘het er was’. Solidariteit, liefde, vrijheid. Aan het eind van de film sterft Daniel maar zijn levenstaak of roeping is volbracht. Terwijl zijn koor zijn boodschap van liefde en verbinding zingt geeft hij de geest maar met een glimlach op zijn lippen. In onderstaand fragment profeteert hij als het ware al aan zijn geliefde ‘leerling’ Lena (ja warempel, zoals Maria Magdalena..) hoe het zal gaan.

De prachtige titel ‘dat onverwoestbare in mij’ komt uit de dagboeken van Etty Hillesum. En precies dat wordt ook aangesproken in deze film bij alle personages.

Het waren verbindende en inspirerende dagen, met krachtige bronnen om uit te putten voor mijn leven en werk.

https://youtu.be/dsATd9JiG2w