In aanloop naar Goede Vrijdag bereid ik altijd een klassiek muziekprogramma voor, voor in ‘mijn huizen’. Vorige jaren stond de Mattheus Passion centraal, dit jaar zal ik ook andere passiemuziek laten horen zoals Membra Jesu Nostri van Buxtehude en het Stabat Mater van Pergolesi. 

Het is prachtige intense muziek, en we draaien het nu ook veel thuis. Mooi om zo toe te leven naar de Stille Week.

Eigenlijk per toeval plukte ik vorige week ‘de Trooster’ van Esther Gerritsen mee uit de bibliotheek. Het bleek een echte Paas-roman. 

Jacob woont en werkt al jaren in het klooster. Hij is geen kloosterbroeder maar de conciërge van de gemeenschap. Hij doet allerhande klusjes en is daar gelukkig. Hij heeft van jongs af aan een misvormd gezicht, en hij is gewend aan zijn positie als buitenstaander:

Ik herinner me dat mijn buurkinderen vadertje en moedertje speelden, en dan zeiden ze meestal: ‘En jij was de hond’. Ik was volmaakt tevreden dat ik überhaupt een rol had. 

Jacob heeft een eenvoudig geloof, maar is een gecompliceerd mens. Wanneer de charismatische gevallen staatssecretaris Henry op retraite komt, ontstaat er een bijzondere verstandhouding tussen de twee mannen. Henry is geen onbeschreven blad. Tijdens de hele roman voorvoel je ergens dat de vriendschap zal ontaarden, en vraag je je af: wie is nodig voor wie?

Wat een boek! En wat een geweldige schrijfster is Esther Gerritsen toch: prachtige gelaagde personages, treffende dialogen en bespiegelingen, en de grote thema’s van Pasen komen allemaal voorbij: schuld, lijden, boete, vergeving. Bij sommige scenes heb ik een traantje moeten wegpinken.

Maar misschien komt dat ook doordat ik Membra Jesu Nostri op de achtergrond hoorde ..