Ze is negentig en ze tekent. Ze maakt prachtige kleine pentekeningen van bloemen. Bloemen die haar bezorgde dochters laten bezorgen op haar kamer. Ze was vroeger tekenlerares. En nu woont ze als negentigjarige, tussen andere negentigjarigen in een huis dat op slot zit. Ze kan haar dochters niet zien, ze weet niet hoe het met de andere bewoners is, waar ze altijd samen mee eet of een praatje mee maakt. Ze weet ook niet dat zoveel van haar medebewoners inmiddels overleden zijn aan het geniepige virus. Wat ze wel weet is dat ze de zon mist, de wind en de geur van buiten.
Gisteren haalde ik haar op: mondkapje op, jas aan. Even met de rollator naar de tuin, een kwartiertje buiten. Ze wijst me op de waterdruppels op de hosta die glimmen in de zon. “Die zijn mooi hè, die kan ik straks weer tekenen”
Inspiratie: inademing van lucht.
Ik wist niet dat het zo letterlijk is.
Goed dat jij daar bent!
Treffend en mooi geschreven.
Blij dat ik je ken.
(Haiku)
Even was ik uit je ‘adres-systeem’ gevallen, maar daar ben ik weer en lees dit ‘actuele’ verslagje.
Mooi dat zoiets eenvoudigs – even samen naar buiten – zoveel betekenis kan hebben. Het was een cadeautje aan elkaar.
‘k Denk meteen aan het Hebreeuwse woord ‘ruach’ dat zo mooi al deze betekenissen in zich heeft: wind, adem, geest..
Wind voelen op je huid, frisse buitenlucht inademen.. hoe voedend is dat voor je geest: inspiratie.
Marijke
Ze heeft haar verlangen treffend weergegeven, het verlangen van zo vele mensen. Mooi dat je haar even in de vrije lucht kon meenemen. Jan