Wat kan er in een week veel veranderen. Vorige week had ik nog plannen om de Mattheus te beluisteren in kleine groepjes. Helaas heeft het virus afgelopen week in het verpleeghuis hard toegeslagen en wordt er met man en macht gewerkt om de bewoners en onszelf te beschermen en te verzorgen. Toen ik gistermiddag aankwam schalde de Mattheus Passion uit een open raam van een van de bewoners: Erbarme Dich. Samen met de dochter van de mevrouw uit die kamer stond ik een tijdje stil op het pleintje.

Een verlaten Tuinkamer, lege gangen, medewerkers met mondkapjes. Bewondering  voor de verzorging en artsen die zich een slag in de rondte werken.

Ik bel bewoners en familie, probeer de verzorging te ondersteunen, schrijf stukjes in de wekelijkse nieuwsbrief; doe mijn best op een bemoedigend woord.

Gisteravond een moe en onrustig gevoel. Toch maar Jesus Christ Superstar gekeken, wat we ieder jaar doen op Goede Vrijdag. En zowaar, het hielp een beetje, de lullaby van Maria.

Try not to get worried, try not to turn on to

Problems that upset you, oh.

Don’t you know

Everything’s alright, yes, everything’s fine.

En vanmorgen werd ik wakker in een zonovergoten huis. Siem kleurt. Ik eet een beschuitje met jam. En even is alles goed…

Geen dag kan zo beginnen,

als deze dag begon;

ik kwam mijn kamer binnen

en daar was enkel zon.

De klok was staan gebleven,

maar ik vroeg naar geen uur;

de tijd was opgeheven,

daar was slechts licht en duur.

En duur en licht en luister;

de winter was voorbij;

in rouwfloers sloop het duister

en vluchtte weg van mij.

De zon op drup en perel,

viel over knop en tak;

en voor me zong de merel

op buurmans pannendak.

Geen dag kan zo beginnen,

als deze dag begon:

ik kwam mijn kamer binnen

en daar was enkel zon.

Jac. van Hattum