Alsof de vluchtelingen-thematiek bewust of onbewust steeds op mijn pad komt. Zonder te weten waar het boek over ging, las ik Het Kleine Meisje van meneer Linh. En ach..Wat een mooi verhaal. Een treurig, mooi sprookje dat tegelijkertijd verontrustend actueel is. De korte roman van de Franse auteur Philippe Claudel is geschreven in 2010. Het gaat over een oude man, een vluchteling uit een onbenoemd Aziatisch land. Hij arriveert per boot in een -eveneens onbenoemd- westers land waar alles hem vreemd voorkomt. ‘Dit nieuwe land is een land zonder geuren’. Zijn vrouw, zijn zoon en diens vrouw zijn gedood bij een bombardement. Als enige heeft hij zijn kleindochtertje van een paar maanden oud kunnen redden. Hij wordt, met de baby stevig tegen zich aangedrukt, opgevangen in een slaapzaal met een aantal landgenoten. Als hij een ommetje gaat maken -steeds in gezelschap van zijn meisje- ontmoet hij op een bankje een dikke oude man: Bark. Ze verstaan elkaar niet maar er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen de twee eenzame, zonderlinge mannen.

Philippe Claudel schrijft sober; emoties blijven onbenoemd en veel wordt aan de verbeelding overgelaten. Ondanks dat ik tegen het einde een vermoeden kreeg van het plot, is het een verhaal dat ik niet snel zal vergeten. Een verhaal dat iedereen eigenlijk zou moeten lezen of op z’n minst op de literatuurlijst van iedere scholier moet staan.

Het boek is door Claudel opgedragen aan:

Alle meneer Linhs van deze wereld.

En aan hun kleine meisjes