Vrijdag teruggekeerd van Terschelling; een week vol zon, zee, duinen, bos, wind, fietsen en theater; Oerol! Voor ons altijd cultureel bijtanken en zoveel mogelijk moois zien. Ieder jaar is het ook weer een verrassing of je de juiste voorstellingen hebt geboekt. Dat valt ook weleens tegen. Marien zat te verkleumen bij een voorstelling over Reuzen, we dwaalden samen door een bos met een I-pod, om naar een wazig liefdesverhaal te luisteren, en een voorstelling waar we hoge verwachtingen van hadden bleek weliswaar mooie beelden te bevatten maar na anderhalf uur echt niet meer te boeien. Daarentegen waren we erg onder de indruk van Via Berlin met een stuk over vluchtelingen en van het tragikomisch stuk Hartkuiltje over een epidemie die aan honderden Terschellingse kinderen het leven kostte eind 19^e eeuw. Maar de grote verrassing was BOG, een poging het leven te herstructureren door een Vlaams-Nederlands theatercollectief. In korte beeldende zinnen vertellen de vier jonge acteurs een heel mensenleven; van de groei van de embryo in de baarmoeder tot het sterven. Het stuk bestaat uit drie delen waarvan het eerste over de eerste 25 jaar gaat. Het gaat over de ervaring als kind je moeders hand te pakken- omhoog te kijken-zien dat zij het niet is- huilen. Maar ook de eerste keer sukkelige seks of de eerste gedesoriënteerde nacht in je nieuwe huis. Het tweede bedrijf gaat over ‘het nu’. De acteurs stoppen met hun spel en sleuren je als toeschouwer het heden in. En vervolgens gaat het dan verder, tot de ouderdom en het onvermijdelijke sterven.

Marien en ik waren beiden erg onder de indruk. Het was grappig, herkenbaar, confronterend, mooi om naar te kijken maar vooral vol levenswijsheid. Duidelijk wordt dat wanneer je uitzoomt, ervaringen -hoe persoonlijk ook- toch universeel zijn. Groeien, geboren worden, struikelen, vallen en opstaan, leren en afleren, liefhebben en verliezen. De grote life-events zijn bij de meeste mensen dezelfde. De angst (en realiteit) om kanker te krijgen werd bijvoorbeeld formidabel, aan de orde gebracht. Pas op het einde richten de acteurs zich direct tot het publiek: “Ge neemt de lijst van alles van uw leven in uw handen…” Alles wordt opgesomd wat er stap voor stap van je lijstje kan worden geschrapt. Net zolang.. totdat je lijstje leeg is. We hebben nog veel gesproken over deze schets van de levensboog (BOG) en de poging het leven te herstructureren.