Ieder jaar op Goede Vrijdag kijken Marien en ik Jesus Christ Superstar. De rockopera waarvan Andrew Lloyd Webber de muziek schreef en Tim Rice de tekst. De opera werd voor het eerst als album uitgebracht in 1970 daarna als musical op Broadway. In 1973 verscheen de film waardoor Jesus Christ Superstar bekend werd onder het grote publiek. Nummers als I don’t know how to love him en de titelsong Jesus Christ Superstar stonden wekenlang in de hitparade. Er kwam toen veel kritiek uit christelijke hoek. Het stuk zou blasfemisch zijn en Jezus al te zeer als gewone sterveling weergeven. Bovendien stopt het stuk bij de kruisiging; er wordt niet verteld dat Jezus na drie dagen opstond. Ik speelde Maria Magdalena in de versie van Bovende7everdieping kUS en zo kennen Marien en ik elkaar. Wij hebben dus een bijzondere herinnering aan JCS en kijken bij voorkeur de Britse versie uit 2000. Jerome Pradon speelt daarin Judas Iskariot en doet dat weergaloos. Het boeiende van JCS vind ik dat het stuk de laatste week van het leven van Jezus beschrijft uit de ogen van Judas. Judas start met het nummer Heaven on their minds waarin hij Jezus waarschuwt en ter verantwoording roept. In de Nederlandse musical als volgt vertaald:

Jezus!


Die mythes over jou


Die stijgen naar je hoofd.


Het lijkt de laatste tijd


Of jij ze zelf gelooft

De kern van wat je zei


Geen mens die die nog kent


Nu is de discussie dus


Hoe “goddelijk” jij bent



Jezus, jongen, dit loopt zwaar uit de hand

Luister naar me en gebruik je verstand


En vergeet niet:


Ik ben toch steeds je beste vriend geweest?

Judas die in de Bijbel met name wordt voorgesteld als de verrader, de ‘bad guy’, heeft Rice willen rehabiliteren tot een mens van vlees en bloed. Zijn karakter is gelaagd en in de film is zijn verhouding met Jezus eigenlijk het leidende thema. Judas wordt hier voorgesteld als een intelligente, angstige man die misschien wel het meest hield van Jezus van al zijn apostelen. Hij voelt zich gebruikt door Jezus en ook door God; Waarom ik? Waarom ben ik voor eeuwig verdoemd, en wordt mijn naam verbonden met verraad? Door jaarlijks naar de film te kijken, krijgt het lijdensverhaal opnieuw inhoud, zie ik weer nieuwe dingen en roept het weer nieuwe vragen bij me op. Het stelt ook weer nieuwe vragen t.a.v. van mijn ethiek, inspiratie, en mens-zijn. En is dat niet precies de bedoeling van het lijdensverhaal en Pasen?

https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=zB8wNjmHwRc