Het moederschap is prachtig. En intensief. Als ik ‘s avonds op de bank zit kom ik niet veel verder meer dan t kijken van Boer zoekt Vrouw, mails beantwoorden, of een niet te ingewikkeld boek lezen. Wat heerlijk als er dan eens een licht verteerbare documentaire op de televisie komt. Vanavond zag ik er een van de VPRO: 112 Weddings.
foto: een still uit de documentaire 112 Weddings
Doug Block, een documentairemaker, verdient een centje bij door bruidsreportages te maken. Inmiddels heeft hij 112 bruiloften gefilmd. Hij vindt het eigenlijk gek dat hij op zo’n belangrijke dag heel intiem aanwezig is, om de koppels vervolgens nooit meer te zien. Daarom zoekt hij de stellen na jaren op, en vraagt hen wat er van hun huwelijk is terecht gekomen. Het levert een boeiende collage op: mensen die een huwelijkscrisis hebben doorstaan na de geboorte van een huilbaby. Een stel dat afschuwelijk beproefd is omdat hun 3-jarige dochter een hersentumor bleek te hebben. En uiteraard hebben ook een aantal huwelijken het niet gered. Depressie, vreemdgaan, uit elkaar groeien; om maar een paar redenen te noemen. Hoewel de gefilmde stellen erg Amerikaans zijn (“O my God, you look amazing”) is het toch geen zoete film omdat de stellen zo meedogenloos eerlijk vertellen over de jaren na het jawoord. Het huwelijk is een eeuwenoud ritueel. Volgens Wikipedia zijn er al bronnen van huwelijkstradities uit de Griekse en Romeinse tijd bekend en zelfs van beschavingen daarvoor. Mensen trouwen van oudsher om materiële redenen of om wederzijdse rechten vast te leggen, maar natuurlijk trouwen de meeste mensen uit liefde. Je verklaart de liefde aan je geliefde ten overstaan van iedereen en je belooft de ander in voor –en tegenspoed terzijde te staan. ‘Een belofte die je natuurlijk helemaal niet kunt overzien en die eigenlijk ook waanzin is’– zegt een van de geïnterviewden. Maar ze besluit met: ‘Maar ach, waarom ook niet!’ Ik ben dit jaar alweer 7 jaar -heel gelukkig- getrouwd met mijn eigen Mr Fire en ik onderschrijf graag de woorden van filosoof Soren Kierkegaard die zegt: Het huwelijk blijft de belangrijkste ontdekkingstocht die de mens kan ondernemen ..
https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=s4A07vLA-dI
Ik ben 45 jaar gelukkig getrouwd geweest. Mijn man is overleden kort daarna en nog steeds mis ik hem heel erg.
Het huwelijk is voor mij dus iets heel fijns geweest. Dat er soms botsingen zijn is heel normaal, je komt allebei uit een ander “nest” toch?
Je bent zolang intens met elkaar verbonden geweest, dat het mij onmogelijk lijkt ooit nog iemand te vinden die dat gat opvult. Ik ben nu ruim 12 jaar alleen en ja een huwelijk is een ontdekkingstocht, maar wel een mooie.
Ik heb 4 geweldige dochters en ook zij missen hun vader nog steeds, gelukkig kunnen we er goed over praten.
Dat huwelijken tegenwoordig veel vaker eindigen, begrijp ik niet zo goed. Misschien omdat de vrouwen onafhankelijker zijn dan vroeger. Ik heb gelukkig die afhankelijkheid niet hoeven ervaren.
Andere tijd ook, ik kan en wil niet oordelen over de tegenwoordige tijd.
Ik wens iedereen een goed huwelijk toe.
Grappig, ook ik heb gekeken. En vond het heel boeiend. Vooral het zien van de stralende bruidsparen maakte mij nieuwsgierig hoe het na een aantal jaren zou zijn. Het verrassende vond ik toch dat het overgrote deel van de paren nog gelukkig was en bij elkaar. Dat vond ik hoopvol!!