Normale mensen

Sally Rooney (1991), schreef de veelgeprezen roman ‘Normale mensen’. De Guardian spreekt over ‘de stem van de nieuwe generatie’. 

Als veertiger, word je dan toch nieuwsgierig.

De roman vertelt de intense liefdesgeschiedenis van twee klasgenoten -Connell- een knappe populaire jongen uit een arm milieu- en Marianne, een outsider uit een rijk kil gezin. Ze krijgen wat met elkaar, maar houden het geheim. In de jaren die volgen hebben ze een knipperlicht-relatie; ze zijn beste vrienden maar altijd is daar die fysieke aantrekkingskracht die relaties met anderen bemoeilijkt. 

Rooney schrijft meeslepend en ik heb het boek met plezier uitgelezen. En toch begrijp ik de superlatieven uit de recensies niet zo goed. Alles draait om de twee hoofdpersonen en het gedoe tussen hen. Bovendien blijven de bijfiguren vlak en karikaturaal. 

Het boek appelleert zonder twijfel aan de opwindende periode van de adolescentie, je eerste liefdes; de tijd dat alles nog openligt. Misschien speelt dat heimwee-gevoel recensenten parten.  

En misschien moet ik op mijn beurt toegeven dat ik oude mensen en hun perspectief interessanter vindt. Maar misschien is dat geen nieuws ..

Ik houd meer van oude mensen.
Ze zitten naar ons te kijken en zien ons niet.
Ze hebben genoeg aan zichzelf,
als vissers langs grote rivieren,
stil als stenen
in de zomernacht.
Ik houd veel van vissers langs grote rivieren
en bejaarden en zij die na een lang ziekbed
weer naar buiten gaan.
 
Er zit iets in hun ogen
wat de wereld niet meer ziet,
de oude mensen, als herstellenden
wier voeten nog niet sterk genoeg zijn
hun voorhoofd bleek als na hoge koorts.
 
De oude mensen
die langzaam weer zichzelf worden
en langzaam oplossen,
als een nevel, ongemerkt gaan ze over
in slaap
en licht.

Rolf Jacobsen (1907-1994)
vertaling Amy van Marken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *