My name is nobody

Afgelopen week overleed de Italiaanse componist Ennio Morricone. Ik herinner mij dat mijn broer Peter begin jaren ‘90 als eerste in huis een cd-speler had. Ik mocht daar als klein zusje natuurlijk niet aankomen, maar soms mocht ik wel meeluisteren met zijn muziek.

Hij had twee cd’s: 1 cd van Tour of Duty (met Riders on the Storm) en 1 cd van Ennio Morricone. Beide albums behoren nu tot de soundtrack van mijn jeugd.

Toen ik op mijn 20e een toneelstuk schreef met mijn dorpsgenoot Sjoerd over een studentenhuis, moest de openingsscène met muziek starten. Het werd een deuntje dat ik van buiten kende; een vrolijk wijsje uit de cd-kast van mijn broer.

Ik heb nooit geweten dat het ’t door Morricone gecomponeerde stuk Main Theme was van de film My Name is Nobody; een spaghettiwestern. Wat dat betreft paste het scenario van “onze Tuinstraat 14” misschien wel een beetje in dat genre..

1 gedachte op “My name is nobody

  1. Mijn herinnering aan de muziek van Morricone hoort bij de film Once upon a time in the West. Het is grappig dat de herinnering van de meeste mensen hoort bij de muziek uit een film. Zelf wilde Morricone daar niet zo graag aan herinnerd worden. Hij was meer dan een maker van filmmuziek, hoewel hij in deze categorie heel streng en precies was. De muziek moet exact onder de beelden passen. Hij hield ook van het experimenteren van nieuwe combinaties van instrumenten. In jouw fragment is het de toegevoegde panfluit. Heel bekend is de mondharmonica, waar hij van die mooie meeslepende tonen op laat spelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *