Lion

Siem kan zich helemaal verliezen in fantasie-spel. Hij tekent daarbij zijn veelkleurige fantasiewereld op kleine papiertjes die ik overal in huis vindt. Hij tekent met grote snelheid en soms met z’n tong uit zijn mond. Zijn belangrijkste zorg is dat zijn moeder die papiertjes niet opruimt ..

Deze week zag ik de film Lion, het waargebeurde verhaal van een 5-jarig Indiaas jongetje dat verdwaald raakt nadat hij in een stilstaande trein in slaap is gevallen. Hij komt in Calcutta terecht, waar hij niemand kent en de taal niet spreekt. Hij zwerft een tijdje op straat en komt in een kindertehuis terecht. Uiteindelijk wordt hij geadopteerd door een Australisch echtpaar. Als hij volwassen is raakt hij steeds meer verscheurd tussen zijn welvarende leven in Melbourne en zijn verleden. Via google-earth probeert hij te achterhalen waar hij vandaan komt.

Ik vond het een mooie, ontroerende film met goede acteurs. 

De film laat zien hoe weinig een kinderleven in een miljoenenstad als Calcutta waard is. Hartverscheurend om te zien hoe groepen kinderen op kartonnen dozen in de gangen van de metro slapen, eten moeten zoeken en uit handen proberen te blijven van pooiers en ronselaars. Getraumatiseerde kinderen wachten in het kindertehuis op een bestemming. Ook wordt er licht geworpen op de complexe materie van adoptie en ouderschap. 

Je realiseert je weer eens dat het niet vanzelfsprekend is dat Siem hier kind kan zijn. Kan spelen, fantaseren en tekenen alsof zijn leven ervan afhangt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *