Dansje voor de spiegel

Een van mijn eerste cassettebandjes (kind van de jaren ’80) was van Abba. Ik playbackte Waterloo en Dancing Queen met mijn nichtje voor de spiegel. Het bandje mocht ook weleens in de auto aan, want mijn moeder kon Abba ook waarderen.

Toen ik in 2015 Stockholm bezocht met Marien, overnachtten we in hotel Rival van Benny Andersson. Alles ademde Abba: de foto boven het bed, zelfs in de douche kon je The best of Abba aanzetten op de speakers. Marien die aanvankelijk niet zo gecharmeerd was van de melodieuze pop, begon zowaar ook mee te bewegen op Gimme Gimme Gimme. Ik kreeg hem zelfs mee naar het Abba museum.

Mede daardoor kijken we nu naar ‘Nick, Simon en Kees-Take a Chance on Me’. Ook de vorige muzikale documentaire-reis over Simon and Garfunkel vonden we erg leuk. Het plezier in muziek maken en op zoek naar het verhaal achter de band, is welkome feel-good tv. 

Net als het Songfestival (natuurlijk ook verbonden aan Abba.). Ook dat spektakel zorgt voor een vrolijke noot in deze dagen waar ik me graag een beetje in mee laat slepen.

Nog altijd als ik de intro van Dancing Queen hoor krijg ik zin in een feestje of desnoods een dansje voor de spiegel..

1 gedachte op “Dansje voor de spiegel

  1. Ja, ik herken dat, maar dan in de vorm van luchtgitaarspelen bij de muziek van Deep Purple b.v. Hoe ouder dus, hoe gekker !

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *